Altijd een stapje meer voor de patiënt
Lees voor

"Kleine stappen, grote waarde"

Al meer dan 36 jaar fietst fysiotherapeut Ad dagelijks met plezier naar Kempenhaeghe. De vraag is dus niet òf hij er leuk werk heeft, maar waarom.

“In 1981 studeerde ik af met het idee dat ik echt iemand was voor de eerste lijn”, vertelt Ad. “Een gewone fysiotherapiepraktijk dus. Maar al snel merkte ik dat ik daar niet gelukkig van werd.” Vanwege goede herinneringen aan zijn stageperiode ging Ad op zoek naar een functie in een ziekenhuis. En zo kwam hij in Kempenhaeghe terecht.

Lees voor

Ervaring èn intuïtie

Het belangrijkste verschil met de eerstelijn is volgens Ad het soort contact met de patiënten. “Hier volg je mensen langer en  de combinatie van epilepsie,  lichamelijke problemen en ook autisme of een verstandelijke beperking maakt dat je goed moet zoeken: wat kan ik voor deze persoon betekenen?”

Het stellen van een diagnose verloopt vaak totaal anders dan in een reguliere praktijk. “In plaats van uitvragen wat de klachten zijn, ga je af op waarneming en ervaring. Wat voel je in het lichaam? Wat laat iemand zien aan looppatroon? Je bouwt ervaring op en je ontwikkelt je intuïtie.”

Lees voor

Kwaliteit van leven

“De behandeldoelen zijn vaak klein. Klein in de zin van kleine stapjes, maar de waarde ervan is groot. Volledig herstel is vaak niet haalbaar. Daarvoor is de invloed van de aandoening in combinatie met de epilepsie en anti-epileptica te groot. Maar je kunt wel werken aan een goede zithouding, minder pijn of het voorkomen van bewegingsbeperkingen. Zo kan iemand meer dingen zelfstandig doen of gemakkelijker worden verzorgd. Onze interventies hebben dus heel direct invloed op de kwaliteit van leven.”

Lees voor

Kennis delen

Diagnose en behandeling vindt plaats in samenspraak met andere disciplines. Ook dat maakt het werk bij Kempenhaeghe voor Ad interessant. “Iedereen heeft een eigen specialisatie en we werken nauw samen met verpleging en woonbegeleiders, maar ook met de logopedist, ergotherapeut en bewegingsagoog. Samen zetten we onze kennis in om onze patiënten zo goed mogelijk mobiel te houden.”  

Het omgaan met patiënten die verstandelijk of motorisch beperkt zijn, is geen standaard onderdeel van de opleiding. “Je moet er gevoel voor hebben”, vindt hij. “Als het je niet ligt, kun je hier niet werken. Ik heb me steeds kunnen verdiepen in relevante behandelmethoden. En collega’s delen hun ervaringen met elkaar, waardoor ook verder komt.”

Lees voor

Voldoening

Ad werkt niet alleen met bewoners en opgenomen patiënten en leerlingen van de school. Hij geeft ook cursussen transfertechnieken aan verpleegkundigen en hij begeleidt kinderen bij therapeutisch paardrijden.

Een wijde range aan vraagstukken dus. Ad: “Het zijn intensieve trajecten. Een standaard protocol voldoet hier nooit. Je moet tevreden zijn met kleine stapjes maar juist die kleine vooruitgang maakt de voldoening des te groter.”