Hoewel een nieuw anti-epilepticum verschillende stadia van onderzoek doorloopt voordat het in de klinische praktijk mag worden gebruikt, moet worden afgewacht wat de werkelijke waarde van het middel is. De reden daarvoor is dat de resultaten uit het onderzoek zich slecht laten extrapoleren naar de klinische praktijk. Zo duren de meeste geneesmiddelonderzoeken zo’n twaalf weken. Als in een dergelijk onderzoek twintig procent van de patiënten aanvalsvrij wordt, is de klinische relevantie daarvan niet groot. Hoe gaat het na een jaar met deze patiënt? Bovendien wordt vaak vergeleken met een placebo en niet met een andere ‘state-of-the-art’behandelmethode. Op basis van dergelijk onderzoek krijgt de arts geen informatie in hoeverre het nieuwe middel beter is dan het bestaande middel. In dit door Kempenhaeghe geïnitieerde onderzoek zijn alle patiënten onderzocht die binnen Kempenhaeghe (klinisch en poliklinisch) zijn behandeld met de nieuwere anti-epileptica lamotrigine, topiramaat en levetiracetam. Als centrale uitkomstmaat is de ‘retention-rate’ gehanteerd: het percentage patiënten dat over langere perioden (jaren) een middel blijft gebruiken. Daarnaast is gekeken naar de gebruikelijke parameters zoals aanvalsfrequentie, aanvalsvrijheid en bijwerkingen. Opvallende bevinding in het onderzoek: zelfs bij refractaire patiënten is het bijwerkingenpatroon van een anti-epilepticum bepalend voor het continueren ervan. Verschillen in effectiviteit tussen deze anti-epileptica lijken een veel minder grote invloed te hebben op de retentietijd.

Status
Het onderzoek is afgerond en heeft geresulteerd in de promotie van dr. H.P.R. Bootsma, apotheker.

Medewerkers Kempenhaeghe
dr. H.P.R. Bootsma, drs. D.A.J.E. Lambrechts, dr. H.J.M. Majoie, dr.ir. J.A.R.J. Hulsman (co-promotor), A.P.M. Schellekens en prof. dr. A.P. Aldenkamp (promotor) Universiteit Nijmegen: prof. dr. C. Hekster (promotor)